وقتی پاسخگویی، گزینشی شود؛ هزینه را اعتماد عمومی میپردازد
سید صمصام الدین صدر توکلی مدیر مسئول و صاحب امتیاز پایگاه خبری صدای شهر من/، نشست خبری شهرداران سه شهر گلپایگان، گوگد و گلشهر، فارغ از حاشیههای پیرامونی آن، یک پرسش مهم درباره شیوه ارتباط مدیریت شهری با افکار عمومی ایجاد کرده است: آیا نشست خبری باید ابزار اطلاعرسانی باشد یا ابزار مدیریت تصویر مدیران؟
اصل برگزاری نشست خبری، بهخودیخود نه اتفاق منفی است و نه نشانه ضعف. اتفاقاً شهرداریها بهعنوان نهادهایی که با منابع عمومی، بودجه شهر و زندگی روزمره شهروندان سروکار دارند، باید بیش از بسیاری از دستگاهها در معرض پرسش رسانهها قرار داشته باشند.
اما مسئله از جایی آغاز میشود که شفافیت، به جای آنکه یک رویه باشد، به یک انتخاب تبدیل شود.
اگر مدیران شهری عملکرد قابل دفاعی دارند، چرا باید از پرسشهای متفاوت رسانهها نگران باشند؟
اگر پروژهها، قراردادها، منابع مالی، بدهیها، درآمدها، برنامههای عمرانی و تصمیمات مدیریتی قابل توضیح است، چه تفاوتی دارد که این پرسشها از سوی کدام رسانه مطرح شود؟
و اگر قرار است تنها بخشی از رسانهها امکان حضور و پرسش داشته باشند، افکار عمومی حق دارد بداند معیار این انتخاب چه بوده است.
این پرسش، اتهام نیست؛ مطالبهای کاملاً حرفهای است.
مسئله فقط «دعوت نشدن» چند رسانه نیست
کاهش تعداد خبرنگاران حاضر در یک نشست، شاید در ظاهر موضوعی ساده به نظر برسد؛ اما در مدیریت افکار عمومی، مسئله عمیقتر است.
رسانهها صرفاً منتشرکننده سخنان مدیران نیستند. رسانه حرفهای وظیفه دارد سؤال بپرسد، ابهام ایجاد کند، پاسخ بخواهد و حتی روایت رسمی مدیران را به چالش بکشد.
بنابراین اگر نشست خبری صرفاً به محلی برای ارائه گزارش عملکرد تبدیل شود و بخش پرسشگری آن محدود یا کنترلشده باشد، عملاً بخشی از فلسفه وجودی نشست خبری از بین میرود.
مدیری که فقط میخواهد سخنانش منتشر شود، به تریبون نیاز دارد؛
اما مدیری که واقعاً به دنبال پاسخگویی است، به خبرنگارانی نیاز دارد که بتوانند سؤالهای سخت بپرسند.این دو، تفاوت کوچکی نیست.خطرناکترین اتفاق، عادی شدن «رسانه گزینشی» است. ممکن است برگزارکنندگان این نشست هیچ نیت سیاسی یا رسانهای خاصی نداشته باشند. ممکن است محدودیتهای اجرایی، هماهنگی یا حتی ملاحظات دیگری در انتخاب خبرنگاران مؤثر بوده باشد.اما در مدیریت عمومی، تنها نیت تصمیمگیرنده اهمیت ندارد؛ برداشت افکار عمومی از تصمیم نیز اهمیت دارد.
وقتی بخشی از جامعه رسانهای احساس کند از فرآیند اطلاعرسانی کنار گذاشته شده، طبیعی است که درباره چرایی این اتفاق سؤال ایجاد شود.
و دقیقاً همینجا است که یک تصمیم ظاهراً ساده میتواند به مسئلهای بزرگتر تبدیل شود.
اعتماد عمومی با یک سخنرانی ساخته نمیشود؛ با استمرار شفافیت، تحمل نقد و رفتار برابر با منتقد و موافق ساخته میشود.
شهرداری، روابط عمومی شخصی هیچ مدیری نیست
?یک نکته اساسی نباید فراموش شود: شهردار، مدیر یک مجموعه عمومی است؛ نه مدیر یک رسانه، نه صاحب افکار عمومی و نه مسئول تعیین اینکه کدام روایت از عملکرد شهرداری باید بیشتر دیده شود.
بودجه شهرداری از منابع عمومی تأمین میشود و تصمیمات آن مستقیماً بر زندگی مردم اثر میگذارد.
بنابراین شهروند حق دارد بداند:
پول شهر کجا هزینه میشود؟
پروژهها با چه اولویتی انتخاب میشوند؟
قراردادها چگونه منعقد میشوند؟
درآمد و هزینه شهرداری چه وضعیتی دارد؟
و چرا برخی تصمیمات شهری گرفته یا گرفته نمیشوند؟
رسانه نیز یکی از مهمترین ابزارهای انتقال همین پرسشها به مدیران است.
پس هرگونه محدودسازی غیرشفاف در ارتباط با رسانهها، حتی اگر با عنوان «هماهنگی رسانهای» یا «مدیریت نشست» انجام شود، باید با حساسیت بیشتری مورد توجه قرار گیرد.
اگر عملکرد خوب است، از پرسش سخت استقبال کنید
اتفاقاً یک مدیریت توانمند باید از رسانه منتقد استقبال کند.
چرا؟
چون سؤال سخت، اگر با پاسخ دقیق مواجه شود، نهتنها مدیر را تضعیف نمیکند، بلکه اعتبار او را افزایش میدهد.
مدیری که درباره عملکردش پاسخ روشن دارد، از پرسش خبرنگار نمیترسد،اما اگر فضای رسانهای به سمتی برود که خبرنگار فقط زمانی مطلوب باشد که سؤال مطلوب بپرسد، دیگر با تعامل رسانهای مواجه نیستیم؛ با مدیریت رسانهای تصویر مدیر مواجهیم.
و این دقیقاً همان نقطهای است که باید درباره آن هشدار داد.
یک پیشنهاد ساده اما تعیینکننده ، راهحل این مسئله پیچیده نیست.
شهرداریهای گلپایگان، گوگد و گلشهر میتوانند در یک نشست رسمی و عمومی، بدون هیچ دستهبندی، از تمام رسانههای حرفهای و فعال شهرستان دعوت کنند و اجازه دهند خبرنگاران پرسشهای خود را مطرح کنند.
حتی میتوان پرسشها را از قبل دریافت و پاسخها را بهصورت رسمی منتشر کرد.
اگر چنین اتفاقی رخ دهد، بخش قابل توجهی از حاشیهها خودبهخود پایان خواهد یافت.
اما اگر سکوت ادامه پیدا کند و معیار انتخاب رسانهها نیز روشن نشود، طبیعی است که پرسشها باقی بمانند.
سخن آخر
مسئله امروز شهرستان، این نیست که کدام رسانه دعوت شده و کدام رسانه نشده است.
مسئله بزرگتر این است که آیا مدیریت شهری میخواهد با رسانهها گفتوگو کند یا صرفاً از طریق رسانهها سخن بگوید؟
این دو رویکرد، از زمین تا آسمان با یکدیگر تفاوت دارند.
مدیری که به آینده شهر فکر میکند، منتقد را حذف نمیکند؛ او را به میز گفتوگو دعوت میکند.
مدیری که از پاسخگویی استقبال میکند، از سؤال سخت نمیگریزد؛ به آن پاسخ میدهد.
و مدیری که به سرمایه اجتماعی اهمیت میدهد، رسانهها را به خودی و غیرخودی تقسیم نمیکند؛ زیرا میداند اعتماد مردم، بزرگترین سرمایه هر مدیریت شهری است.
گلپایگان، گوگد و گلشهر بیش از هر چیز به مدیریت شفاف، رسانه مسئول و گفتوگوی واقعی نیاز دارند.
اگر قرار است نشست خبری برگزار شود، باید میز پرسشگری باشد؛ نه میز تشریفات.
و اگر مدیریت شهری از پاسخگویی به همه رسانههای حرفهای استقبال کند، در نهایت این رسانه نیست که پیروز میشود یا شهرداری؛ این مردم و شهر هستند که برنده خواهند بود.
سید صمصام الدین صدر توکلی مدیر مسئول و صاحب امتیاز پایگاه خبری صدای شهر من
#پایگاه_خبری_کشوری_صدای_شهرمن
ایتا
@sedayeshahreman1
ارتباط با تیم خبری
@adminsedayeshahreman
سایت رسمی www.sedayeshahreman.ir